دوستان عزیز می توانند بمنظور اطلاع رسانی ، متن و پوستر برنامه ترنم عشق را در وبلاگ خود قرار دهند

 ضربان قلب من حسین

سه شنبه 18/11/84 مصادف با هشتم محرم

حسين جان:

نام تو نسيم: نام تو شبنم; نام تو سوگند; نام تو نور ; نام تو شور; نام تو سوگ ; نام تو عطش ; نام تو آب ; نام تو عشق ; نام تو . . . اشك در تلفظ نامت ضرورتى است .
نام تو نامى است تا براى ابد گريستن، نامى است كه پيغمبران بدان سوگند خورده‏اند و شاعران گمنام تنها به جرم بردن نام تو مرده‏اند، نام تو نامى است‏براى از خود بيخود شدن، نامى است‏براى عاشق شدن، نام تو نامى است‏براى شفاعت، براى شرح هزار نام بزرگ خدا!
تو عاشقانه تسليم امر پروردگارت شدى و جام وصال را نوشيدى، تو جام وصال و عشق لايزال خداوندى را نوشيدى و رفتى ; اندوه تا آسمان رفت و جهان به سموم نفس ناپاكان ويران گشت ; تو كه بهر من از تبار خدايى، تو كه روحت در جنبش فرات جارى است و شرم نگاه تو به خود آويزه بسته!
تو با من و در منى و عشقت درون دل من تنها نشسته و خاك من تا ابد گرم و سوزان خواهد بود و در هر واپسين غروب روز عاشورا در تنهايى غربت‏سر به ضريحت مى‏گذارم و به غربت و مظلوميت تو مى‏گريم! من پيكرهاى مطهرتان را به امانت نگه مى‏دارم تا روزى كه مهدى بيايد و وعده تو به تحقق بپيوندد . تا روزى كه مهدى براى گرفتن انتقام تشنگى كودكانت‏براى گرفتن انتقام خون به نا حق ريخته تو و يارانت‏براى گرفتن انتقام صورتهاى سيلى خورده و تازيانه خورده زنان كاروانت‏بيايد و من آن روز سر در پاى مهدى مى‏نهم و عقده چندين هزار ساله‏ام را مى‏گشايم .
حال لب فرو مى‏بندم و سكوت اختيار مى‏كنم تا مهدى بيايد و آن زمان من مى‏دانم و مهدى فاطمه كه چه‏ها براى عرض شكايت دارم.اما هر ظهر عاشورا با ياد گرماى طاقت فرساى ظهرعاشوراى 61هجرى و عطش جگر سوز تو و يارانت ندا سر مى‏دهم كه

السلام عليك يا ابا عبدالله

 ضربان قلب من حسین

دوشنبه 17/11/84 مصادف با هفتم محرم

شب عطش

هفت روز است كه زمين را آفريده‏اند . هفت روز است كه زمين را شخم مى‏زنيم . همه گندم‏هاى ممنوعه را كاشتيم و جاودانگى نروييد .
همه دانه‏هاى پنهان در جيب‏هايمان را كاشتيم و ميوه نهال هيچ كدامشان طعم سيب نيمه كاره را نداد . غروب هفتم است . غروبى كه فهميده‏ايم اين خاك «موات‏» است و اين زمين مرده استعداد رويش هيچ چيز را ندارد .
امشب، هفتمين شب است . شب نا اميدى از خاك . شب دل بستن به آب! و خبر ساده و كوتاه است: «آب را بسته‏اند!»
خسته از هفت روز چنگ زدن در خاك، به خيمه مى‏رسيم . خبر مى‏رسد و خبر ساده و كوتاه است: «آب را بسته‏اند!» بى‏طاقتيم . بى‏تاب . لب‏ها ترك خورده . زبان‏ها به كام چسبيده . يكى مى‏گويد: « الهه آب‏ها! رحمت!» يكى مى‏نالد: «خداى درياها! ابر!» كسى مى‏خواند: «فرشته‏هاى نزول! باران!»
آهسته زير لب مى‏گوييم: يا قمر بنى هاشم! همه بر مى‏گردند . ناگهان حيرت زده به ما خيره مى‏شوند . همه آنهايى كه ارتباط اين اسم را با آب نمى‏دانند!
ته كوزه‏ها را مى‏تكانيم . مشك‏ها را مى‏فشريم . دريغ از قطره‏اى . شكم‏هايمان را برهنه مى‏كنيم . مى‏چسبانيم به خاكى كه مى‏گويند روزى خيمه سقا بوده است تا له‏له‏مان شايد فروكش كند .
ايستاده‏اند . حيرت زده . خيره به ما همه آنهايى كه ارتباط اين خيمه را با آب نمى‏دانند!
امشب، هفتمين شب است . شب دل بستن به عشق . و خبر ساده و كوتاه است: عشق را، پوچ كرده‏اند . عشق دروغ شده است . كوچك . در ابعاد و اندامى حقير كه حتى نمى‏شود آن را شناخت . شناسنامه دارد . و سن و حتى قيافه .
و ما خودمان را چسبانده‏ايم به خنكاى كف خيمه سقا كه مى‏گويند عشق را مى‏شناسد و مى‏تواند آن را باز آورد . و صدا مى‏زنيم: « يا ابا فاضل‏ »
و حيرت مى‏كنند همه آن‏ها كه ارتباط اين لقب را با عشق مى‏دانند!
امشب هفتمين شب است . و ما رسيده‏ايم خسته از هفت روز تنهايى و حقارت . پى قهرمان مى‏گرديم . و خبر ساده و كوتاه است: «قهرمانى مرده است‏»
فقط روئين تنان خيالى مانده‏اند . تهمتنان افسانه‏اى . پروردگان سيمرغ‏هاى اساطيرى . دست مى‏كشيم به عمود خيمه و مى‏گوئيم، «يا اباالفضل علمدار» .
مى‏دانيم چيزى مثل يك علم كه هيچ وقت‏بر زمين نمانده است، دستمان را مى‏گيرد . مردى كه افسانه و اساطير نيست .
امشب، شب عجيبى است . شب عطش . هر كف دست كه از آب پر مى‏كنيم «ماه بنى هاشم‏» در آن مى‏لرزد . آب از لاى انگشتانمان سر مى‏خورد و فرو مى‏ريزد . باز كف دستى از آب و آب فرو مى‏ريزد . كنار نهر تشنه مانده‏ايم و آب امشب سر جرعه شدن ندارد . منتظر قدم‏هاى توست و منتظر تصوير عشق .
امشب تنها اميدى كه براى سيراب شدن هست، مشكى است كه بايد پاره شود و آبش بريزد روى خون دست‏بريده‏اى و دندانى و چشمى . وگرنه همه قهرمانان را آب برده است و هيچ نياورده‏اند و نمانده‏اند .
امشب هفتمين شب است . شب عطش . و ما بد جورى به تو نياز داريم . نه به شمعى كه در سقاخانه‏اى روبه‏روى تمثالت‏بگذاريم . نه! نه به سبزى‏خوردن‏هاى سفره‏اى كه لابد سمبل رداى تواند . نه! ما امشب به قامت رشيد خودت نياز داريم! خود خودت! به دست‏هايت كه باز علم بگيرند . به بازوانت كه تكيه گاه شوند . به گريه‏ات پيش حسين (ع) به اين‏كه بگويى: «جان برادر ديگر طاقت ندارم بگذار بروم‏» . به رفتنت . به رسيدنت‏به نهر آب . به كف آب پركردنت . به تصوير عشق ديدنت . به آب خالى كردنت . به مشك پر كردنت . به دست‏هاى قلم شده . به چشم‏هاى خون آلود . به مشك تير خورده . به آن كمر كه پيش پاى تو بشكند . ما امشب به همه اين‏ها نيازمنديم . چون امشب، شب عطش است . مشك‏هاى آب هستند . درياها موج مى‏زنند ولى امشب، شب عطش است و ما به مشكى نياز داريم كه با دندان گرفته باشند و تير بخورد . قحطى عشق است .
بگو به برادر كه عمود خيمه ات را بر ندارد . بگو كه مى‏خواهيم برويم، سر به عمود بگذاريم و تمام دلتنگى‏هامان را براى قامت «مردى كه نيست‏» گريه كنيم!

 ضربان قلب من حسین

یکشنبه 16/11/84 مصادف با ششم محرم

رود تشنه لب

شرمگين است، فرات را مى‏گويم. آن روز همان‏طور جارى بود; در راهى كه دشمنان حسين‏عليه السلام انتخاب كرده بودند. فرات نمى‏خواست اين‏گونه جارى باشد. اما راه سعادت را بر او بسته بودند; راهى كه به كوچه‏هاى پر عطش شهادت ختم مى‏شد. فرات جارى بود; اما نه به سوى آنهايى كه خود مى‏خواست. فرات مى‏رفت; اما نه به آنجايى كه خود آرزو مى‏كرد.
فرات در اندوه خويش غوطه‏ور بود كه مردى را سوار بر اسب و مشك بر دوش ديد. مردى كه ساقى تشنه لب‏هاى كربلا بود. خروشى وجود فرات را فرا گرفت و عشق ساقى، رود را سرشار از مهر كرد. عباس دست‏ بر آب برد. دل فرات مثل سير و سركه مى‏جوشيد. انگار اقيانوسى قسمتى از وجودش را ارزانى فرات مى‏كرد. به او گفت: «تو دريايى كه از ديار نور مى‏آيى و من رودى كوچكم در برابر بزرگى‏ات.»
عباس مشتى از آب را برداشت; اما آن‏سو چشم‏هايى در انتظار بودند. از همه مهم‏تر مشك بود. كاسه دست عباس شكست و آب بر فرات جارى شد. او مشك را از ايثار پر كرد تا به سوى تشنه‏لبان روانه شود; اما...

 ضربان قلب من حسین

شنبه 15/11/84 مصادف با پنجم محرم

گل شش پر

من گلى را سراغ دارم كه شش پر بيش‏تر نداشت. يك گل قشنگ كه هر ماه يك گلبرگ به آن اضافه مى‏شد. اما او تا آخر عمرش شش گلبرگ بيشتر نداشت. اين گل زيبا ساقه نازكى داشت. دو برگ سبز هم داشت كه رو به آسمان در حال دعا بود. تازه در دل اين زمين ريشه دوانده بود. آن گل زيبا روز به روز بزرگ‏تر و بزرگ‏تر مى‏شد. باغبان دوست داشت آن گل را در دامانش پرورش دهد تا بزرگ و بزرگ‏تر شود.(نمى‏دانم چطور اين قصه كوتاه را ادامه دهم كه نسوزى، نمى‏دانم چطور اين حكايت عميق را تمام كنم كه نگريى. اما اين يك قصه و افسانه نيست. يك داستان مستند است.) اين گل، جان داشت، اسم داشت، نام و نشانش معلوم بود. اين گل شش پر يك روز تشنه‏اش شد. هر چه ريشه‏اش را به زمين رساند، آب به ريشه‏اش نرسيد. بى‏تاب شده بود. گلبرگهايش داشتند پژمرده مى‏شدند. برگهايش داشتند خشك مى‏شدند و آن ساقه نازكش داشت مثل نى خشك مى‏شد. باغبان وقتى ديد كه گلش بى‏تاب است، رفت تا آب بياورد. او گل را در آغوش گرفت و رو به نامردان كرد و گفت: «اگر به من رحم نمى‏كنيد به اين گل تشنه رحم كنيد.»
ناگهان... يك نفر هديه‏اى براى گل فرستاد. هديه‏اش يك تير سه شعبه بود كه بر گلوى گل نشست.(ديگر چطور اين صحنه را برايتان توصيف كنم.) يك ساقه نازك در برابر تيرى سه شعبه. ديگر از آن گل چه چيزى مى‏ماند.
حالا آن گل همان‏طور شش پر مانده است. گلى به نام «على‏اصغر»; على كوچك حسين كه بى‏گناه و تشنه لب در آسمان غروب كرد. اما هميشه نام و يادش همراه آفتاب طلوع مى‏كند و دوباره شب همراه ماه مى‏درخشد.  

اَعْظَمَ اللّهُ اُجُورَنا وَاُجورَكُمْ بِمُصابِنا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ