چشم‏هايم به سرعت لابه‏لاى خطهاى روزنامه حركت مى‏كرد . با خواندن خبر، منقلب شدم: «يك نفر ديگر پر كشيد » اين جمله مرا كنجكاو كرده تا بدانم جريان چيست . دوست داشتم سرعت‏ حركت چشمانم بيش از اين باشد تا زودتر به آخر مطلب برسم و بدانم جريان از چه قرار است . خبر، خبر شهادت بود; خبر شهادت يك جانباز شيميايى . با خودم گفتم اى كاش خواندن اين خبر افراد را به فكر و تاويل وا مى‏داشت . چرا كه دائم حسرت با شهدا بودن را مى‏خوريم غافل از اين‏كه در اطرافمان كسانى هستند كه شايد تا لحظاتى ديگر به شهادت برسند، بدون اين‏كه كسى به آنها توجهى كند . راستى برايمان چقدر اهميت دارد و چقدر متاثر مى‏شويم وقتى خبر شهادت يك شهيد بزرگ را مى‏شنويم؟ نمى‏دانم اصلا روى ما تاثير دارد يا نه؟ وقتى غرق در دنياى حقير و بى‏ارزش خودمان شده‏ايم و وقتى دنيا آن‏قدر برايمان بزرگ و مهم است كه اجازه نمى‏دهد حتى كمى به اطرافمان نگاه كنيم، نفس كشيدن در فضاى گناه و زشتى ديگر مجالى نمى‏دهد تا در آسمانى كه شهدا نفس مى‏كشند نفس بكشيم و عطر ملكوتى وجودشان را استشمام كنيم و وقتى چشم‏هايمان را استخدام دائمى « اداره كل گناهان‏» كرده‏ايم، روشن است كه نمى‏توانيم زيبايى چهره يك شهيد را درك كنيم و وقتى گوشهايمان شنونده خشن‏ترين و زشت‏ترين آهنگ‏هاى دنياست، چگونه مى‏توانيم زمزمه عاشقانه و لطيف دعاى ندبه را در پگاه جمعه از زبان مطهر و مبارك يك شهيد بشنويم و وقتى تمام حواس و استعدادمان را در راهى غير از راه خدا به كار گرفته‏ايم چگونه مى‏توان توقع داشت كه سعادت درك شهدا و با شهدا بودن را پيدا كنيم . براستى اگر دنيا با اين پوچى و ناتوانى‏اش بتواند توان ما را بگيرند و اختيارمان را سلب كند و هرچه خواست‏به ما امر و نهى كند، ما چقدر زبون و خوار خواهيم بود؟ ! چقدر خوب بود اگر مى‏توانستيم جملات و حرف‏هاى شهدا را بشنويم و به خاطر بسپاريم.