سلام بر لحظه‏هایی که تو را آوردند!

سلام بر لب‏های رسول اللّه‏ که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت و نام یگانه‏ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد!

سلام بر لبخند سرافراز علی علیه‏السلام ، که در طلوع تو اتفاق افتاد!

سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی!

سلام بر تو، شباهتِ بی‏شائبه محمدی!

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان « کوثر» و « ابوتراب » برخاست

میلاد کریم سبز پوش آل فاطمه 

تنهاترین سردار لشکر حیدر و غریب شهر پیامبر

تبریک و تهنیت باد

آينه قلبم را سياهى گناه و آلودگى فراگرفته است و اسب تـك تاز نفس در وجودم جولان مى‏دهد . تو مرا آفريدى كه خليفه تو در زمين باشم و من اين موجودى كه شايستگى مقام خليفة‏الهى را دارد تا حضيض ذلت‏سقوط كردم ... . اكنون در چاهى سياه و تاريـك، با قلبى سرشار از گناه و آلودگى و شرمسار از افعال و كردار خود، رو به سوى تو كردم و دست طلب به سوى تو دراز كردم ... ديروز وقتى باد هوس برگ و بار درخت وجودم را بر زمين ريخت، وقتى كه زمين سرسبز وجودم، در خشكسالى معنويت، به كوره راهى باير تبديل مى‏شد و از كمبود آب زلال معنويت ترك برمى‏داشت;

وقتى اين تصاوير را در وجود ويران شده‏ام مى‏ديدم، ندايى به من مى‏گفت : بى‏تو سرگردانتر از پژواكم در كوه، گردبادم در دشت، برگ پاييزم در پنجه باد . بى‏تو سرگردانتر از نسيم سحرم از نسيم سحر سرگردان، بى‏سر و بى‏سامان . بى‏تو اشكم، دردم، آهم ... آشيان برده ز ياد، مرغ درمانده به شب گمراهم . بى‏تو خاكستر سردم، خاموش، نتپد ديگر در سينه من دل با شوق . نه مرا بر لب بانگ شادى، نه خروش ... بى‏تو ديو وحشت هر زمان مى‏دردم! 

خداى من ! با دست نياز آمده‏ام كه فقط تويى آن كه مى‏بخشايد، بعد از هر گناه و تويى كه مى‏توانى دستم را بگيرى و مرا از اين منجلابى كه با دست‏خود براى جسم و جان فرسوده از گناهم درست كرده‏ام، رهايى بخشى! در اين زمان كه عشق به شكوفه نشسته است، دستم بگير كه جز تو كسى ندارم و من تو را مى‏خوانم و تو مرا درياب كه به غير از تو مرا اميدى نيست .

در رمضان به درگاهت آمده‏ام، چرا كه رمضان يعنى « و نفخت فيه من روحى‏» در كالبد خاكى انسان . يعنى حلاوت وصلى دوباره با روح پاك عاشقى و شيدايى . يعنى در جستجوى نگاه بى‏قرار برآمدن و آن را يافتن . يعنى آن نگاه بى‏قرار شدن . در پى معشوق شتافتن و ذره ذره عشق را در رگ و پى وجود يافتن!

حالا من اين موجود آلوده به گناه، در اين ماه مهمانى كه تو ميزبان بندگانى، آمده‏ام و كوله بار سنگين گناهم را بر درب خانه‏ات نهاده‏ام كه تو مرا از گرداب آلودگى نجات بخشى كه من «در كلبه حقيرم چيزى دارم كه تو در بارگاه كبريايى‏ات ندارى من چون تويى را دارم و تو چون خود را ندارى! .»