عصر عصر غربت لاله هاست
اينجا کسي ديگر از شهيدان نمي گويد
از آنان که تلاطمي هستند در اين دنياي سرد و سکوت ما بعد از شما هيچ نکرديم
چفيه هاتان را به دست فراموشي سپرديم و وصيت نامه هايتان را نخوانده رها کرديم
پلاکهايتان را که تا ديروز نشاني از شما بود امروز گمنام مانده است
کسي ديگر به سراغ سربندهايتان نمي رود و ديگر کسي نيست که در وصف گلهاي لاله شاعرانه ترين احساسش را بسرايد و بگويد : چرا آلاله آنقدر سرخ است ؟
چرا کسي نپرسيد مزار باکري کجاست؟
چرا شهيد محمدرضا در قبر خنديد ؟
چرا وقتي که گفتيم : يک گردان که همگي سربند يا حسين (ع ) بسته بودند شهيد شدند کسي تعجب نکرد؟
چرا وقتي گفتند : تني معبر عبور ديگران از ميدان مين شد شانه اي نلرزيد؟
چرا هيچ کس نپرسيد : به کدامين گناه هفتاد پاسدار را در شهر پاوه سر بريدند؟
چرا وقتي که گفتيم بعد از پانزده سال پيکر شهيدي را سالم از زير خاک بيرون آوردند کسي تعجب نکرد ؟
چرا کسي از حقوق آن کودکي که در حلبچه شيميائي شد دفاع نکرد ؟ ولي با نام حقوق بشر حق را پايمال کردند.
چرا نمي دانيم شيميائي چيست و زخم شيميايي چقدر دردناک است
شايد ما نيز از تاولهاي دستهايشان مي ترسيم که روزي بترکد و ما نيز شيميائي شويم .
شايد اگر رنج آنها را مي ديديم درک مي کرديم که چطور ميشود يک عمر با درد زيست .
نميدانم که چرا کسي نپرسيد چگونه خدا خرمشهر را آزاد کرد !!

اي شهيدان ما بعد از شما هيچ نکرديم .
آن نداي يا حسين (ع ) که ما را به کربلا نزديک و نزديکتر مي کرد ديگر بگوش نمي رسد.
یادتان هست که گفتيد سرخي خونمان را به سياهي چادرتان به امانت مي دهيم . ما امانت دار خوبي نبوديم و خونتان را فرش راه رهگذران کرديم . يادتان هست هنگامي که گفتيد : رفتيم تا آسماني شويم و شما بمانيد و بگوئيد که بر ياران خميني (ره ) چه گذشت . رفتيد ولي يادمان رفت که حتي يادمانتان را در يک هفته برگزار کنيم .
جايتان خالي اينجا عده اي فرهنگ شهادت را خشونت طلبي مي نامند و شهيد را خشونت طلب.
وقتي حکايت شما را گفتيم فقط پچ پچي از سر تاسف سر دادند و رفتند تا صلح را در کتاب جنگ و صلح تولستوي جستجو کنند. رفتند تا با نام شهيد کيسه بدوزند ولي نفهميدند که چطور بسيجيان همپاي امامشان جام زهر را نوشيدند و چقدر سخت بود.
ديگر کسي نيست تا قلب رهبر امت را شاد کند. عده اي مصلحت ديدند که مقابل توهين به اسلام و شهيد سکوت کنند ولي ما مصلحت خويش را در خون رقم زديم . راست گفته اند : که بهشت را به بها ميدهند نه به بهانه و ما عمري است که بهانه بهشت را ميگيريم .

آري بسيجيان !!
ميدانم که از آن روزي که تمام شهيدان را بدرقه کرديد و برگشتيد دلهايتان را در سنگرها جا گذاشتيد ,
ميدانم که هنوز هم دلهايتان هواي خاکريزهاي جنوب را مي کند
ميدانم که ديگر کسي از بسيج نمي گويد , ولي بدانيد که تا شما هستيد ما مي توانيم از همت بشنويم و از خاطرات حسين خرازي لذت ببريم ,
تا شما هستيد ميدانم که رهبر تنها نيست و تا شما هستيد تنها عشق , تنها ميداندار اين عرصه است .
امروز کساني از شهيدان سخن مي گويند که از ديدن فشنگ نيز واهمه دارند.
ما مانديم تا امروز از آنان بگوييم و فرياد برآوريم « ما از اين گردنه آسان نگذشتيم اي قوم » ما مانديم که نه يک هفته بلکه سالهاي سال از آنان بگوييم . چرا که خون آنان است که مي تپد. و يادمان نرود که اگر امروز در آسايش زندگي مي کنيم مديون آنانيم . مديون حماسه هايي که آنان آفريدند. يادمان نرود که ما هنوز بايد جواب بدهيم که