در غروب عطش آلود، وقتى برق شقاوت خنجرى آبگون بر حنجره آخرين شهيد نشست.
وقتى صداى شكستن استخوان در گوش سم‏ها پيچيد و آنگاه كه خيمه‏ها در رقص شعله‏ها گم شدند،
جلادان همه چيز را تمام شده انگاشتند.

هشتاد و چهار كودك و زن، در ازدحام نيزه و شمشير،
از ساحل گودالى كه همه هستى‏شان را در آغوش گرفته بود گذشتند.
تازيانه در پى تازيانه، تحقير و توهين و قاه‏قاهى كه با آه آه كودكان گره مى‏خورد،
گستره ميدان شعله‏ور را مى‏پوشاند.

دشمن به جشن و سرور ايستاده است
و نوازندگان، دست افشان و پايكوبان،
در كوچه‏هاى آراسته، به انتظار كاروانى هستند
كه با هفتاد و دو داغ، با هفتاد و دو پرچم،
با شكسته‏ترين دل و تاول‏زده‏ترين پا،
به ضيافت تمسخر و طعنه و خاكستر و خنده آمده است.

زنان با تمامى زيورآلاتشان به تماشا آمده‏اند.
همه را انديشه اين است كه با فرو نشستن سرها بر نيزه، همه سرها فرو شكسته است.
اما خروش رعدگونه زينب‏عليها السلام، آذرخش خشم سجادعليه السلام و زمزمه حسين‏عليه السلام بر نيزه، همه چيز را شكست.
شهر يكپارچه ضجه و اشك و ناله شد و باران كلام زينب جان‏ها را شست
و آفتاب را از پس غبارها و پرده‏ها به ميهمانى چشم‏هاى بسته آورد.

چهل روز گذشت.
حقيقت، عريان‏تر و زلال‏تر از هميشه از افق خون سربرآورد.
كربلا به بلوغ خويش رسيد و جوشش خون شهيد، خاشاك ستم را به بازى گرفت.
خونى كه آن روز در غريبانه‏ترين غروب، در گمنام‏ترين زمين، در عطشناك‏ترين لحظه بر خاك چكه كرد،
در آوندهاى زمين جارى شد و رگ‏هاى خاك را به جنبش و جوشش و رويش خواند.

چهل روز آسمان
در سوگ قربانيان كربلا گريست و هستى، داغدار مظلوميت‏حسين‏عليه السلام شد.

چهل روز
ضرورت هميشه بلوغ است، مرز رسيدن به تكامل است
و مگر ما سرما و گرما را به « چله‏ » نمى‏شناسيم
و مگر ميعادگاه موسى در خلوت طور، با چهل روز به كمال نرسيد.

اينك، چهل روز است كه هر سبزه مى‏رويد،
هر گل مى‏شكفد، هر چشمه مى‏جوشد
و حتى خورشيد در طلوع و غروب، سوگوار مظلوم قربانگاه عشق است.

چهل روز است
كه انقلاب از زير خاكستر قلب‏ها شراره مى‏زند.
آنان كه رنج پيمان‏شكنى بر جانشان پنجه مى‏كشيد
و همه آنان كه شاهد مظلوميت كاروان تازيانه و اشك و اندوه بودند
و همه آنان كه وقتى به كربلا رسيدند كه تنها غبار صحنه جنگ و بوى خون تازه و دود خيمه‏هاى نيم سوخته را ديدند،
اينك برآشفته‏اند، بر خويش شوريده‏اند.
شلاق اعتراض بر قلب خويش مى‏كوبند و اسب جهاد زين مى‏كنند.

چهل روز است
كه يزيد جز رسوايى نديده
و جز پتك استخوان كوب، فريادى نشنيده.

چهل روز است
استبداد بر خود مى‏پيچد
و حق در سيماى كودكانى داغدار و ديدگانى اشكبار و زنانى سوگوار رخ نموده است.
اينك، هنگامه بلوغ ايثار است.
هنگامه برداشتن بذرى است كه
در تفتيده‏ترين روز در صحراى طف در خاك حاصلخيز قتلگاه افشانده شد.

اربعين است.
كاروان به مقصد رسيده است.
تير عشق كارگر افتاده و قلب سياهى چاك خورده است.
آفتاب از پس ابر شايعه و دروغ و فريب سر برآورده
و پشت پلك‏هاى بسته را مى‏كوبد
و دروازه ديدگان را به گشودن مى‏خواند.

اربعين است.
هنگامه كمال خون، بارورى عشق و ايثار، فصل رويدن، چيدن و دوباره روييدن.
هنگامه ميثاق است و دوباره پيمان بستن.
و كدامين دست محبت‏آميز است تا دستى را كه چهل روز از گودال، به اميد فشردن دستى همراه، برآمده، بفشارد ؟
كدامين سر سوداى همراهى اين سر بريده را دارد
و كدامين همت، ذوالجناح بى‏سوار را زين خواهد كرد؟

اربعين است.
عشق با تمام قامت‏بر قله « گودال ‏» ايستاده است !
دو دستى كه در ساحل علقمه كاشته شد، بلند و استوار چونان نخل‏هاى بارور، سربرآورده
و حنجره‏اى كوچك كه به وسعت تمامى مظلوميت فرياد مى‏كشيد، آسمان در آسمان به جست‏وجوى همصدا و همنوا سير مى‏كند.
راستى، كدامين ياورى به « همنوايى ‏» و همراهى برمى‏خيزد؟
مگر هر روز عاشورا و همه خاك، كربلا نيست ؟

بياييد همواره همراه كربلاييان گام برداريم

تا حسينى بمانيم