یا ابا عبدالله ! کاش روز عاشورا کربلا بودیم یاریت می کردیم 

اما هیچ وقت از خودمون نپرسیدیم

الان که در عصر زعامت و امامت حضرت ولی عصر (عج) هستیم

برای امام زمان چه کردیم ، که اگر زمان امام حسین(ع) بودیم برای ایشان می کردیم

چقدر در جلب رضایتش قدم برداشتیم ؟

چقدر یار و همراهش بودیم ؟

پیر فرزانه و عارف دلباخته ، شیخ جعفر مجتهدی چه زیبا فرمود :

اگر عاشق رنگی از معشوق نگیرید در عشق خودش صادق نیست

حالا وجدان خودمونو حَکم قرار بدیم و صادقانه ازش بپرسیم

در بیان عشق خود به معشوق ازلی و اهل بیت ع چقدر صادق بودیم ؟

در مسیر رسیدن به عشق صادق ، چقدر تلاش و کوشش کردیم ؟

کاش بتونیم برای این سوالات، جوابی پیدا کنیم که حداقل خودمون قانع بشیم

بغض سنگینی در نگاه خسته آسمان نشسته است.

باد، هوهوی غریبانه اش را دوباره از سرگرفته و بی تابانه بر در و دیوار شهر می کوبد.

صدایی نیست؛ جز صدای زمزمه وار لب هایت. تو را امشب نه التماس دستگیره در نه بال بال زدن های مرغکان عاشق کوفه و نه چشم های نگران زینب و حسین از رفتن بازنمی دارد. سحرگاه وداع از راه رسیده است.

می روی؛ آن گونه که گویی برگشتنی در کار نیست.

رد گام های صبورت برای آخرین بار، گونه های سرد و تبدار زمین را می نوازد.

نگاهت با در و دیوار شهر خفته وداع می کند.

نخلستان ها از دور تو را فریاد می کنند.

چاه، آشفته و آسیمه سر مویه سر می دهد.

باد، غریبانه در ردای سبزت می پیچد و های های می گرید.

حالا دیگر به مسجد کوفه رسیده ای!

نگاه مضطرب محراب در چشم های شب زنده دارت گره می خورد؛ تو اما چشم می دوزی به معراج سبزت و لبخند می زنی. صدای اذانت که بلند می شود، ولوله ای غم بار در تمام شریان های هستی می پیچد: «این آخرین اذان علی است که در گوش زمان می پیچد. این آخرین تکبیرة الاحرام علی است. این آخرین نگاه عاشقانه هستی، به قامت بلند در محراب نماز است.» ناگهان زمین و زمان درهم می پیچد.

صدای خنده شقی ترین مرد روزگار، صدای خنده زهرآلود شمشیر کینه و نفرت، صدای خنده شیطان، چون آوای هولناک ناقوسی شوم برمی خیزد.

وجود تو، در هاله ای از نور گم شده است.

آفتاب پیشانی ات، در کسوفی نابه هنگام، فرو رفته است.

محراب، تو را عاشقانه در آغوش می کشد.

تمام پنجره های اشراق به سویت گشوده می شود.

تمام یاخته هایت فریاد می زنند: «فزت و رب الکعبه»

سلام بر لحظه‏هایی که تو را آوردند!

سلام بر لب‏های رسول اللّه‏ که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت و نام یگانه‏ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد!

سلام بر لبخند سرافراز علی علیه‏السلام ، که در طلوع تو اتفاق افتاد!

سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی!

سلام بر تو، شباهتِ بی‏شائبه محمدی!

پانزده روز ریاضت را در این ماه طاعت، یک نفس دویده‏ایم تا در بشارت ولادت او، مژده عشق بشنویم و مژدگانی مهر بگیریم.

او که از اشراق مهربانی‏ها طلوع کرده و در بستر بخشندگی، دامن گسترده است.

او که در اولین تصویر زمینی‏اش، تبسمی شیرین به آینه نگاه پدر و مادر هدیه داده است.

او که اولین نواده نبوت است و نخستین زاده امامت.

از نسل نور است و زاده خورشید، از تبار هدایت است و قافله‏سالار مهر و امید.

ماه دل‏آرای نیمه رمضان را، پانزده روز است به انتظار نشسته‏ایم و به کرامت و مهربانی‏اش محتاجیم!

چقدر این دستان زخم‏خورده، به دستگیری کریم اهل‏بیت محتاج است!

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان «کوثر» و «ابوتراب» برخاست

میلاد کریم سبزپوش آل فاطمه

 تنهاترین سردار لشکر حیدروغریب شهر پیامبر

امام حسن مجتبی (ع)

مبارک باد

شهید آ‎وینی

سلام بر ماهى كه روزها بر آن فخر نفروشند و سرافرازى نكنند;

ماه سرافرازى روح و خاكسارى تن،

ماه دست‏هاى خواهش بر آستان نيايش،

ماه گام‏هاى به عاشقى رهسپار،

ماه چشم‏هاى اشك بر پيشگاه خشيت‏خدا،

ماه «خدايا!»،

ماه دهان‏هاى آه و لب‏هاى زمزمه دوست دوست،

ماه آوازهاى زخمى زارى.

ماه صبورى مؤمنان و ماه مؤمنان صبور،

ماه راز و نماز،

ماه حاجات و مناجات،

ماه يقين،

ماه كتاب مبين.

سلام بر ماه شور شوكت ايمان و روح رحمت رحمان.

سلام بر خجسته جان،

سلام بر رمضان.

رمضان، ماه ميعاد است و گاه ياد: ميعاد با معبود و گاه حضور در هميشه نور;

ماه گذشتن و رسيدن،گذشتن از خويش و رسيدن به خويش،

ماه شكيبايى تن و شادمانى جان.

الهى!

به پيشواز اين خجستگى، ديدار تو را چون اشك بر سر مژگان ايستاده‏ايم و دل به مهر مهربان رمضان داده‏ايم.

خدايا ! در اين روز، روزه مرا روزه روزه داران راستين كن و بيدارى مرا، بيدارى بيداران راستين.

هر روزی که می گذرد،

یک روز به ظهور امام زمان نزدیک تر می شویم؛

اما به خود امام زمان چطور؟

از قضا چند روزي بعد از بستري شدن اين جانباز جنگ تحميلي متوجه مي شود خانم پرستاري كه از او مراقبت مي كند نام خانوادگي اش مالديني است. اين جانباز ابتدا تصور مي كند تشابه اسمي است، اما در نهايت نمي تواند جلوي كنجكاوي اش را بگيرد و از خانم پرستار مي پرسد: آيا با پائولو مالديني ستاره شهر تيم آ.ث. ميلان نسبتي داري؟ و خانم پرستار در پاسخ مي گويد:پائولو برادر من است! جانباز ايراني در حالي كه بسيار خوشحال شده بود، از خانم پرستار خواهش مي كند كه اگر ممكن است عكسي به يادگار بياورد و خانم پرستار هم قول مي دهد تا برايش تهيه كند،

اما جالب ترين بخش داستان صبح روز بعد اتفاق مي افتد. هنگامي كه جانباز هموطن ما از خواب بيدار مي شود، كنار تخت بيمارستان خود پائولو مالديني بزرگ را مي بيند كه با يك دسته گل به انتظار بيدار شدن او نشسته است و ... باقي اش را ديگر حدس بزنيد!
 
 راستي هيچ مي دانيد پائولو مالديني اسطوره ميلان از شهر ميلان واقع در شمال غربي ايتاليا، به شهر رم واقع در مركز كشور ايتاليا كه فاصله اي حدود ششصد كيلومتر دارد رفت، تا از يك جانباز جنگي ايراني را كه خواستار عكس يادگاري اوست، عيادت كند؟ آيا فوتباليست ايراني را سراغ داريد كه چنين مسافتي را براي به دست آوردن دل يك جانباز، بپيمايد؟

تلالوی هر باره شعبان طراوت و عشق رحمت و حضور ، بشارت و عنايت باز زای پرتو تابی روزهائی است كه از فراز اعلای آسمان عاشقان ، باران گلاب  و رود مشك ، سوغات زمينيان می دارد و بر طارم تقويم حب ورزان و نور خواهان،روشنای فانوسهای هميشه فروزان نسل سبز نبوی (ص) را ابدی می سازد و سكر شميم دلنواز شكفتن گلهای باغستان عترت و امامت را در مشام اهل معنا ، انتشاری كشف ناپذير می دهد.

در باز ياد شادی آفرين ميلاد سه پاره خورشيد نبوی (ص)

امير لحظات بی پايان نيايش

حضرت ابا عبدالله الحسين(ع)

ماه رخشان حيدری خصال

حضرت اباالفضل العباس(ع)

امام العارفين ، سيد الساجدين

حضرت علی بن الحسين(ع)

زيباترين  ، گرمترين ، صميمانه ترين و عاشقانه ترين تبريك ها

تقديم شما و همه محبان و شيفتگان اهل بيت (ع) باد.



اباالفضل

 آیه ای ست برای معنی سوره ایثار که از حرمت اسمش،

درهای آسمان گشوده خواهدشد

««« عاشقان عيدتان مبارك »»»

مبعث رسـول

مهر و مودت آزادی و آزادگی

برعاشقان حضرتش خجسته ومبارکباد

شبى سنگين همه هستى را پوشيده، و مكه را سكوتى خرد كننده در ميان گرفته بود .

هيچ صدايى به گوش نمى رسيد مگر صداى نفسهاى شب، آميخته با همهمه نماز و نيايش كه از آن (بيت عتيق) بر مى خاست .

ماه روى پنهان كرده واز ديده ها غايب شده بود،

بركرانه آسمان تيره تار تنها سوسوى كم فروغ ستاره اى به چشم مى آمد كه هر دم كوههاى سربه فلك كشيده مكه مى توانست پرده اى به آن آويزد،

كوههايى از سنگ برهنه كه به سان كوچه هايى سركش از ظلمتهاى فشرده دست به دست هم سپرده ، گردن فرازى مى كرد .

دنيا به خواب رفته بود غافل از آن مرد هاشمى كه اينك به غار پناه برده بود و در آنجا غرق درياى تاملات خود در آن ظلمت فراگستر و سنگين پرتوى از نور حق مى جست و در خلوت آن غار همدمى با پرتوى هدايت و راحت وآسايش يقين را مى پوييد .

آن سوى ديگر، نه چندان دور از حراء شهر مكه خفته بود با خاطره روزگاران مجد و عظمت ئينى كه بت پرستى كور طومار آن رادر هم پيچييده بود و هر از گاهى لرزه انديشه بيدارى بر تن اين شهر مى افتاد والبته ديرى نمى پاييد كه در زير بار سنگين كابوسى كه همه هستى اش رادر بر گرفته بود آرام مى شد.
شهر براى آن مرد تنها كه در غار حرا با خود خلوت گزيده بود اهميتى باور نداشت وتنها او را مى ديد كه خود را ازشلوغى مكه كنار مى كشيد .

شب در خود فررفته بود، پيش از آنكه سپيده دم بدمد و پرتو نخستين خويش را بر قله ها، دامنه ها و دره ها بتاباند، ظلمت فراگستر را به روشنى بدل سازد ،با نخستين فروغ سپيده كه دل سياهى آن شب را شكافت وحى خطاب آسمانى "بخوان " بدو رسيد .

اقرا باسم ربك الذى خلق

خلق الانسان من علق

اقرا و ربك الاكرم الذى علم بالقلم

میلاد آغازگر اشاعه عدالت و مردانگی ،

مظهر علم و عزت و عدالت و سخاوت و شجاعت،

معرف والاترین الگوی شهامت و دیانت اسد الله الغالب،

علی بن ابیطالب(ع)

بر عاشقانش مبارک باد

روزگاری که عشق و حماسه همراه با یکدیگر در روح بلند یکایک ایرانیان تجلی یافته بود و همه، تلاششان تثبیت انقلاب و حفاظت از آن در برابر دشمنی‌های داخلی و خارجی بود، یکی از این اسطوره‌های جاودانه رادمردی و آزادگی در وصیت‌نامه‌اش اینچنین نوشت:
این مردان رزم امروز، پس از جنگ سه دسته خواهند شد:

1- دسته‌ای‌ به‌ مخالفت‌ با گذشته‌ خود برمی‌خيزند و از گذشته‌ خود پشيمان‌ می‌شوند.

2- دسته‌ای‌ راه‌ بی‌تفاوتی‌ را برمی‌گزينند و در زندگی‌ مادی‌ خود غرق‌ می‌شوند...

3- دسته‌ای‌ به‌ گذشتة‌ خود وفادار می‌مانند و احساس‌ می‌كنند كه‌ از شدت‌ مصائب‌ و غصه‌ها دق‌ خواهند كرد.

اما...
آقا حمید!
هیچ زمانی مانند این لحظه فقدان دم مسیحایی تو و همسفرانت را حس نکرده‌ام.
می خواستم خطابم را امام عزیز قرار دهم.
اما شرمم آمد!
زیرا هنوز چند صباحی بیشتر از آن واقعه عبور نکرده‌ایم.
و اما بهانه ای که مرا واداشت تا تو را بخوانم، حکایت فرجام دسته بندی تو برای سرنوشت افراد پس از جنگ بود.

آقا حمید!
دسته اول ظهور کردند.
و مطابق وعده‌ای که دادی اندوخته های ارزشمند خود را به تیغ ندامت سپردند و به خسران مبدل کردند.
اما با پایان جنگ و تجلی فریبنده زندگی مادی، برکات جهاد فی سبیل‌الله نیز رخت بربست و اهالی دسته دوم نیز وعده تو را محقق کردند و اشتیاق غفلت زدگی آنان را در اقیانوس مادیت غرق کرد.
و اما بشنو حکایت دسته سوم!
وعده ما این بود که جماعت سوم به گذشته خود وفادار بمانند و سرانجام از شدت مصائب و غصه ها دق کنند.

آقا حمید!
باید اعتراف کنم که مطابق گفته تو مصائب بسیاری بر آنها مستولی شد، اما تاریخ پس از جنگ هرگز کسی را به خود ندید که از شدت این مصائب دق کند!
لاجرم این آثار استجابت دعای تو بود که از درگاه رب العشق استعانت کردی که اگر در دسته سوم قرار گرفتیم، صبر و تحمل ادامه راه را نصیبمان کند.

آقا حمید!
تقسیم سرنوشت افراد پس از جنگ به دسته سوم تو ختم نشد و این سرزمین مقدس که روزگاری آکنده از شمیم عطر روح انگیز انقلابیون عاشق و بی نام و نشان و وارسته از مظاهر دنیای مادی بود صحنه بروز و ظهور دسته ها و گروه های متفاوتی از انسان ها شد که اغلب آنها روزگاری در صفوف همان انقلابیون به چشم می آمدند.

آقا حمید!
از آنجایی که شیطان تجربه ای دارد به طول تاریخ خلقت، به عرض تمام صفات رذیله و به عمق شیب لغزش انسان ها که عصرها و نسل‌های بسیاری را در طول تاریخ به ورطه ضلالت و گمراهی کشانده است، این نقطه از دنیا را مستعد افشاندن بذر غفلت دید.
او که شبیه این صید را چهارده قرن پیش، قدری آن طرف‌تر، تجربه کرده بود، شرایط را مهیای ایفای تکلیف و نقش ذاتی خود دید.

دسته چهارم را کسانی آفریدند که خود را مغلوب مسابقه قدرت دیدند و چاره جبران ترکتازی و انحصارطلبی رقیب دیرینه سیاسی را در تغییر ماهیت و استراتژی یافتند.
ابتلا به روزمرگی در سال‌های پس از جنگ موجب شد، آنها در دو راهی آزمون، راه منتهی به سهم خواهی را بر مصالح نظام اسلامی ترجیح دهند.
و این آغازی بود برای کجروی‌ها، بدعت‌ها و انحرافات خواص.
سکان هدایت دسته چهارم را کسانی در دست گرفتند که اسیر خودبینی، کینه ورزی، روشنفکر مآبی و خودباختگی شدند.
آنها بهای تسخیر کانون‌های قدرت را ایجاد شبهه و تردید در باورهای دینی نسل جوان، تغییر ارزش ها و شعارهای انقلاب، تضعیف نهادهای مکتبی و انقلابی قراردادند و افسوس که ارزش‌های مولود فرهنگ دفاع مقدس را همان‌ها مظلومانه به مسلخ بردند.
و سرانجام پس از گذشت دو دهه از انقلاب اسلامی صحنه، مهیای «رقص نفاق» توسط شیطان شد.

برادر باکری!
و اما دسته پنجم کسانی بودند که متأثر از تفریط دسته چهارم، افراط را سرلوحه راه خود قرار دادند.
دسته پنجم افرادی از جنس انقلابیون در خط نظام اسلامی بودند که مهمترین مؤلفه آنها «دافعه» است!
ارمغان نقش‌آفرینی دسته پنجم، فرصت سوزی، تنگ نظری، حرمت شکنی، نخبه زدایی و ایجاد فضای بی اعتمادی بود.
دسته پنجم با عملکرد خود سنگلاخ‌ها و پیچ و خمی در مسیر عبور نظام اسلامی قراردادند که نیروهای دلسوز و اصیل انقلابی، با تیغ تهمت و تخریب به حاشیه رانده شدند و مقدمات خیزش مجدد دسته چهارم و گرایش بسیاری از افراد درون انقلاب به آنها را فراهم کردند.

آقا حمید!
اما حکایت دسته ششم!
دسته ششم در واقع نخستین دسته‌ای بود که شکل گرفت، آنها مردم انقلابی و رهبر دلسوزشان بودند که از نخستین روزهای رویش انقلاب، یکپارچه و ثابت قدم این نهضت عظیم را همراهی کردند و تنها در سایه استقامت و خلوص آنهاست که انقلاب اسلامی با عبور از سد دشمنان داخلی و خارجی همچنان با عزت و سربلندی به راه خود ادامه می‌دهد.
آنها اهل معامله نظام و انقلاب نیستند، وصایای امام(ره) و فرامین رهبرشان را از یاد نمی‌برند و در دوراهی‌های امتحان، الفبای انتخاب تصمیم انقلابی را از بر هستند.
دسته ششم همواره خود را بدهکار انقلاب می‌دانند و خداوند منان را به خاطر نعمت انقلاب شاکرند. آنها همان کسانی هستند که غریبانه و مظلومانه بهای غفلت و کجروی های دسته چهارم و پنجم را بر جان خود خریده‌اند.

آقا حمید!
در رأس دسته ششم ستون استوار و مستحکم نظام اسلامی قراردارد. او وارث امانت گران بهایی است که همه هستی و عمر خود را برای حفاظت از این امانت نثار کرده است، چه بسیار انقلابیون اصیلی بودند که با امام و شهدا میثاق و پیمان وفاداری بستند، اما در میانه راه، مبتلا به ضعف بصیرت و غفلت شدند.
ناتوانی آنها در ترجیح اولویت‌ها و غلبه غرایز نفسانی بر تکلیف و تعهد انقلابی، آنها را وسوسه کرد تا در مقابل سوء رفتار دسته پنجم، قواعد انقلابیگری را برنتابند.

آقا حمید!
سید علی، دیده بانی است که هشیارانه بر رفیع ترین نقطه دژ مستحکم انقلاب تکیه زده، و توطئه ها و فتنه های داخلی و خارجی را رصد می‌کند و با فریاد بصیرت، همه سربازان این دژ تسخیر ناپذیر را به فرجام غفلت از کید شیطان آگاه می‌کند.

آقا حمید!
در گذر انقلاب اسلامی از میان تاریخ، دسته‌ها و گروه‌های دیگری نیز در این سرزمین جلوه‌گر خواهند بود.
اما خوشا به حال شما یاران که آستان جانان، میزبان «نفوس مطمئنه» شما و ندای «و ادخلی جنتی»، بهای عاشقی و بندگی‌تان شد.

روزگارعشق بازی با خدا

 یـــادش بخیــر

23 خرداد ماه 1367

ساعت 9:30 صبـح

منطقه عملیاتی شیخ محمد در کردستان عراق (سد دوکان عراق)

نقطه تلاقی عشق و عاشقی .

کاش میشد

عاشقی را رعایت کنیم

فقط همین

 شاعری كه دل در گرو یاران حماسه ساز داشت

شاعر زیباییها و دلتنگیها و حماسه ها

زنده یاد حاج محمد رضا آقاسی

گرامی باد

يكي دو سال بيشتر از جنگ نگذشته بود . آرام آرام ، چفيه اين نماد پايداري از روي دوش مردان به جائي شايد نظير كنج كمد نقل مكان كرد ، و آنقدر خاك خورد كه فراموش شد .

چندي گذشت و چفيه دوباره خودي نشان داد ، اما اين بار نه بر دوش مردان مرد ، كه اگر يادت باشد سر از صورت زنان برآورده بود، زنان كه نه ، عروسكان چفيه را بديل روسري گرفتند، مد شده بود . كار به جايي رسيد كه در دلم گفتم : چفيه ! كاش فراموش شده مي ماندي ! ! ! و تو . . . ، اما بر سرت زد كه از چفيه دفاع كني و آن را در همان جاي خودش به كار بري . . . چفيه ، دوباره روي دوشت خوش نشست  ، تا مشخص شود صاحب حقيقي اين نماد كيست . اما عده اي همين را هم برنتافتند.

آنان كه چفيه بديل از روسری عروسكان را خوش مي داشتند ، وقتي چفيه را روي شانه های تو ديدند ، خشم سراپای وجودشان را فرا گرفت ، چفيه شد نمادي كه تاريخ مصرفش گذشته است و تو شدي متحجر كج انديش خشونت طلب ، كه دل  تنها به ديروز سپردی و از درك حال و آينده عاجزی . . . و آن قدر زخم زبان شنيدي كه ترجيح دادي سكوت كني ، كوتاه بيايي ، و چفيه را دوباره بگذاري جايش . شايد نظير كنج يك كمد ، خيلي بخاطرش فحش خوردی ، خيلی بخاطرش بد و بيراه شنيدی . اين اواخرخسته ات كرده بود.

تو همين كه خسته شدي و چفيه را فراموش كردی «آقا» دلش براي چفيه سوخت، خود پای در ميدان گذاشت . حالا چند سالي است كه ايشان روي دوش اش ، زير عبا ، وقت و بي وقت چفيه مي اندازد. . . .

تو مي داني «آقا» با اين كار چه مي خواهد بگويد ؟ 

اگر مي خواهی بدانی ، گوشهايت را خوب باز كن ! خوب باز كن كه اين چفيه، با تو حرف ها دارد. فقط حواست باشد كه اين چفيه ، حرفهايش را براي هركسي نمي زند . بايد محرم باشی.

هنوز ناله های يا ابتای تو در مدينه ی دلهامان به گوش مي رسد،

اي معلم صبر زينب،

مگر در غياب پدر چه ظلمي ديدی که آن چنان ضجه می زدي؟

اگر بغض و کينه ات را، پهلوي شکسته ات را، قتل محسن کوچکت را،

اگر شهادتت را کتمان کنند،

با جهاد آخرينت چه مي کنند؟

چرا وصيت کردي: شبانه غسلم کن و پنهان به خاکم بسپار.

تا بپرسم چرا ؟

و تو در جواب هدايت، در دستانم بگذاري که اين است راه...؟

اي که خشمت خشم خدا و خشنوديت خشنودی خداست،

شيعه تا ابد هدايتش را وامدار توست، وامدار جهاد آخرينت

اما ای مهربانترين مادر

نگفتي چه آتشی مي گيرد قلبهایمان هرگاه يادمان بيفتد مزار غريبت

حتي اين روزها هم يک زائر بيشترندارد.

اللهم عجل لفرج سيدنا و مولانا صاحب الزمان

بحرمة سيدتنا ومولاتنا فاطمة الزهرا

ما واقعا نمى‏دونيم چه چيزايى در دل تو جا گرفته و جا مى‏گيره اما مى‏تونيم به تو شاخص بديم. اين شاخص‏ها مى‏تونه كمكت كنه تا گنجايش و وسعت دلت را اندازه بگيرى. براى رسيدن به جواب ،كافيه به تمام سؤالات از ته دل جواب بدى سپس برگردى و جواب‏هاتو مرور كنى. همين.

1ـ آيا فكر مى‏كنى تا به حال به جز شاعران و نويسندگان، كسى گنجايش دلش رو اندازه گرفته ؟

2ـ آيا واقعا دل شكستنيه؟

3ـ آيا شكست توي دلت خوب جا مى‏گيره؟

4ـ آيا توي دلت عشق جاى بيشترى مى‏خواد يا نان؟

5ـ آيا توي دلت خودتو مى‏بخشى؟ ديگران را چطور؟

6ـ آيا توي دلت نورى مى‏بينى؟ يا پرتويى؟ آرزو داشتى نور دلت فروزان باقى بمونه؟

7ـ شده به دليل شكست در زندگى، از سر حماقت، در دل به فكر خودكشى افتاده باشى؟ يا از شكست‏ها و اشتباهات بيش از موفقيت‏ها درس آموخته‏اى؟

8ـ آيا توي دلت آرزو نكردى نمونه‏اى از انسان‏هاى متعالى باشى؟

9ـ آيا توي دلت آرزو مى‏كنى هر روز خدمتى به همنوعى بكنى كه اون از عهده جبرانش برنياد؟

10ـ آيا توي دلت نخواستى چنان كار و تلاش كنى كه گويى نيازى به پول آن ندارى؟

11ـ آيا توي دلت آرزو نكردى چنان به اطرافيانت عشق بورزى كه گويى هرگز از طرف آنها مورد بى‏مهرى واقع نشده‏اى؟

12ـ آيا پيوسته آرزو مى‏كنى پرتو هدايت در دلت شعله‏ور و ضميرت از فروغ مهر و محبت روشن باشه؟

13ـ آيا تونستى نهال «نگاه به آينده» را در دلت بنشانى؟

14ـ فكر مى‏كنى بتونى بار مصيبت‏هاى زندگى را با بردبارى در دلت جاى دهى؟

15ـ راستى، آيا در دل هرگز خدا را براى خرما خواسته‏اى؟

16ـ فكر مى‏كنى بتونى «دروغگويى» و «دورويى» را در طبقه فوقانى دلت جاى دهى؟

17ـ فكر مى‏كنى روزى برسه كه بتونى قشنگ‏ترين حس‏هاى زندگى را در دلت بكارى؟

18ـ آيا توي دلت درد مشترك هم دارى؟ مثلاً درد مشترك با بقيه، بقيه آدم‏ها.

19ـ آيا براى درد دل كردن به دلت رجوع مى‏كنى يا به خانواده؟ يا كه اصلاً به غريبه‏ها اعتماد دارى و سفره دلت را پيش آنها پهن مى‏كنى؟

20ـ تا حالا پا داده دلت را مصفا به واژه «صفا» كنى؟

21ـ آيا قصور مقصر را مدام در دل ملامت مى‏كنى يا اونو مى‏بخشى؟

22ـ آيا توي دلت طبقه‏اى را اختصاص به «اميد» دادى، «اميد» براى پيوند و يگانگى با «آرزو»ها؟

23ـ آيا هرگز خبرى كه دانى دلى را بيازارد را در دل خاموش داشته‏اى؟

24ـ آيا در دل مى‏بخشى و منت نمى‏نهى يا مى‏بخشى و منت مى‏نهى؟

آرى، تو مى‏تونى با استفاده از اين سؤالات و شاخص‏ها، و ديگر سؤالاتى كه مى‏تونى خودت مطرح كنى، وسعت و گنجايش دلت رو اندازه بگيرى به شرط اينكه با خودت صادق باشى و به شرط اينكه بدانى واقعيت خم شدنى است اما شكستنى نيست.